สาดดดดดดดดด(น้ำ)เอ๊ยยยย ตำนานกลับมาแล๊ว กลับมาพร้อมกิเลส ป๊าว ไม่ได้เอกดำน้ำ ไม่ได้โทดำดิน แค่ตรีกิเลสหนา ไม่มีโอกาสดำกับเค้าหรอก แต่มันต้องมี!!! สาดดดดดดดดดด(เฉยๆ) ที่บอกมันเป็นตำนานนี่คือยังไงตามไปอ่านลิ๊งค์แล้วกัน http://www.lomography.com/lomokrab/about เพิ่งได้เมล์วันนี้แล้วเซงไปเล๊ยย มีรูปจากไทยแลนด์เป็นซัปเฮดซะด้วย เอ้อออและในแกลอลี่อีกเพี๊ยบบบ เงียบๆๆจำไว้ๆเลย มี40พิ๊กกี้เอง ราคา90เหรียญ+ค่าส่ง25เหรียญ ไว้สะสมแต้มล่าเอาก็ได้ว้า เช๊อะ!!!

เสียงของเธอที่ดังมาจากตรงนั้น เป็นที่ที่ชั้นไม่รู้จัก อยู่ที่ไหนนะ.. ชั้นกางแผนที่และเฝ้าดูเข็มทิศว่ามันชี้ไปยังที่มาของเสียง เสียงของเธอยังดังแว่วมา ชั้นรู้สึกได้ว่ามันเริ่มไกลออกไป

หรือเสียงที่ดัง มันไม่มีเธออยู่จริง แต่เสียงนะ มันไม่ใช่แสงของดาวบนฟ้า ที่นักวิทยาศาสตร์บอกไว้ว่ามันเป็นการเดินทางของแสงของดาวที่ดับไปแล้ว

แล้วเสียงมันดังมาจากทางไหน บางทีถ้ามันฟังชัดเป็นคำร้อง คำพูด ชั้นคงไม่อยากจะรู้ว่าเธออยู่ไหน แต่มันเป็นเหมือนเสียงกระซิบ ฟังไม่ได้ความ ไม่เต็มคำ ชั้นจึงอยากรู้ที่มา ที่ที่เธออยู่

เพื่อตัดความรำคาญ และเหนื่อยล้าต่อการตามหา ชั้นทำให้หูใช้งานไม่ได้เสียเลยทั้ง2ข้าง ความเจ็บปวดอยู่กับชั้นในช่วงแรก พอชั้นหลับตา กลายเป็นว่าชั้นเห็นเธอลางๆ ตรงไหนซักทีนึง มันมืดๆ ชั้นมองหน้าเธอไม่ค่อยชัดนัก แต่รู้ว่าเธอกำลังยิ้มมาให้ พอลืมตา เธอก็หายไป

เธอพูดอะไร ชั้นไม่ได้ยินแล้ว หรือเธอไม่ต้องการให้ชั้นนั้นเห็นด้วย.. 

pic.1 ina with me / pic.2 kemumaki with me

ผมไม่รู้

พาดหัวไปงั้น เพราะไม่ได้มีความสนใจในประเดนร้อนๆที่เกิดอยู่ในตอนนี้ เพราะอะไรที่ไม่รู้ คงเกิดจาก 1 ข่าวออกน้อย / 2 ขี้เกียจตามข่าว / 3 หาคนคุยด้วยยาก พาลอยู่คนละฝั่งจะทะเลาะกันง่ายๆ (ถึงไม่มีฝั่งก็ขี้เกียจฟัง เคยคุยกับแท๊กซี่มั๊ย เค้าชวนคุยเรื่องการเมือง เรื่องฟุตบอล เรื่องเศรษฐกิจ ผมไม่เคยคุยกับเค้าเลย เพราะไม่ได้สนใจ แต่ผมมักจะถามไปเป็นบางคันว่าเคยเจอปล้นบ้างมั๊ย เป็นเรื่องที่ผมชอบฟังมากกว่า) / ใครเป็นใครเลอะกันไปหมดแล้วในเวลานี้ ก่อนหน้าที่จะแบ่งฝ่าย แบ่งพวก ลืมไปหมดแล้วประเดนต่างๆ ก็ผมเป็นคนไทยที่ลืมง่าย ไร้สำนึกในการเรียนรู้เรื่องราวในอดีต(เป็นอยู่เพียงผู้เดียว) ยุคใครก็ยุคมัน รุ่นพ่อ รุ่นแม่ก็ 6ตุลา 14ตุลา มาพฤษภาเริ่มจำไม่ได้ว่าวันที่เท่าไหร่ และเริ่มจะชาชิน สมัยพฤษภาสอบติดเพาะช่าง ห่วงแค่เมื่อไหร่จะเปิดเรียน เค้ายิงกันตาย แต่เราแค่ห่วงตัวเองกลัวไม่ได้เรียนเพาะช่าง ไม่มีญาติพี่น้องคนไหนไปเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ต่างๆกับเค้าสักเหตุการณ์ เป็นครอบครัวกึ่งรักสงบ จะหนักไปทางเห็นแก่ตัว เป็นคนเมืองที่รั้วบ้านสูง ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องสุงสิงกับบ้านข้างๆ

หลังจบเลือกตั้งแต่ละที ไม่เคยมานั่งลุ้นว่าใครได้ เพราะไม่ได้ไปเลือก รอแค่ว่าเมื่อไหร่มันจะเอาตังค์มาแจกแบบที่เป็นข่าวในทีวี สส.เคยเอาของมาแจกตอนน้ำท่วมเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อโซวๆ กระจอกยิ่งกว่าไข่เจียวเหม็นน้ำมันที่ทำกินกันในเวลานั้น ไม่ได้แค้นในความขี้เหนียวของสส. แต่ไม่เคยคิดหวังพึ่งคนพวกนี้อยู่แล้ว แต่ก็ไปรับของเค้า!! 

คุณไม่รู้

ทำไมคุณถึงไม่รู้ ผมก้ไม่รู้คุณหรอกแต่ขอเดาแล้วกัน 1 ข่าวออกน้อย / 2 ขี้เกียจตามข่าว / 3 หาคนคุยด้วยยาก พาลอยู่คนละฝั่งจะทะเลาะกันง่ายๆ / 4 ไม่สนใจในความขัดแย้งเฉพาะกลุ่ม / ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงเหตุผลที่ยกมานี้แหละ คุณก็ต่างจากผม ผมก็ต่างจากคุณ ความยากรู้มีมากน้อยต่างกัน เคยมีคนรู้จักบอกไว้ว่า "คนเหมือนคน แต่คนไม่เหมือนกัน" ไม่อยากเรียกว่ามันคือปรัชญา เพราะไม่ได้รู้ลึกๆว่าปรัชญามันคืออะไรและก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันนัก แต่รู้ว่าคำมันคมดี ออกมาจากปากแมสเซนเจอร์ที่เล่นยาม้า ฟัน(เอา)ผู้หญิงกระจาย กลับบ้านมาทีไรก็ถ่ายน้ำมันใส่ขวดเป๊ปซี่ลิตร พอในตอนเช้าก็เบิกค่าน้ำมัน คนแบบนี้กร้านโลกเหลือเกิน เหมือนตัวกลายพันธุ์ที่อยู่ได้ในทุกสภาวะ ต่างจากผมซึ่งความอดทนต่ำ ความขี้เกียจสูง

ในวันๆหนึ่งคุณทำอะไรบ้าง? เป็นคำถามที่ผมไม่อยากรู้ แค่ถามไปอย่างนั้น และเชื่อเหลือเกินว่า คนเราก็ไม่ได้ใฝ่รู้ อยากรู้ไปเสียทุกเรื่อง แต่จะเน้นอยากรู้ ใฝ่รู้เป็นเรื่องๆไป 1 เรื่องของดารา 2 เรื่องของเจ้านาย 3 เรื่องของเพื่อนร่วมงาน แต่ละเรื่องที่ยกตัวอย่างมา มีแต่เรื่องอยากรู้ประเภทอย่างว่าทั้งนั้น (ดารามั่วๆ /เจ้านายเลวๆ/ เพื่อนร่วมงานขาเลีย) 4 เรื่องการเมือง คงจะน้อยถึงน้อยมาก

หากไม่เป็นอย่างที่ยกตัวอย่าง แล้ววันๆนึงคุณหยิบอะไรใส่หัวบ้าง? บางคนบอก แค่ปัญหาของตัวเองก็เต็มพื้นที่แล้ว ไม่อยากสนใจอะไรอีก บางคนก็บอก ไม่รู้กูเมา ไม่ใช่คนคอเดียวกันแล้ว ไม่สนุกหรอกผมรู้

ไม่มีใครรู้

เอาเข้าจริง คนที่พูดความจริง คนที่พูดถึงความถูกต้อง เมื่อเค้าพูดออกมาแล้ว เราคนฟังใช้อะไรตัดสิน ก่อนที่เราจะฟัง เราต้องทำตัวเองให้พร้อมก่อนมั๊ย เช่น ยกปัญหาต่างๆของตัวเองวางไว้ข้างๆตีนของตัวเองนี่แหละ อย่าวางไกลเดี๋ยวเกิดหลงคารมเค้าแล้วจะทิ้งปัญหาของตัวเอง ความจริงอยู่ตรงไหน มันสุดๆแล้วหรือยัง หรือเป็นแค่ความจริงที่พูดไม่หมดเปลือก แก่นแท้ๆของความจริงมันอยู่ตรงไหน จะถามใคร พระเจ้าตายไปหมดแล้ว ปล่อยเหล่าสาวกงงงวยต่อไป สาวกที่ไม่ได้สนใจใส่ใจก็ไม่เดือดร้อนใช่หรือไม่

จะอ้างเหตุในการเชื่อว่าใครพูดจริงหมดแค่ไหนคงไปย้อนดูประวัติคนพูดว่าเค้าทำดีทำเลวก็คงไม่ได้อีก เพราะผมเป็นคนไทยที่ลืมง่าย ไร้สำนึกในการเรียนรู้เรื่องราวในอดีต(เป็นอยู่เพียงผู้เดียว)อย่างที่เคยบอกไป

เพราะฉนั้นโพสิชั่น(ตำแหน่ง, หน้าที่ มั้ง)ของผมเองในตอนนี้คงคล้ายๆที่เค้าเรียกว่าไทยมุง แห่กันไปดูโดยที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว อยากรู้เฉพาะตอนๆไป ตอนไหนออกลูกแอคชั่นดูแล้วไม่ปลอดภัย ถ้าไม่ล้มก็คงหลบทัน ตอนไหนเฮๆๆก็คงมีเฮไปกับเค้า แต่เฮอยู่ไกลๆ

ระหว่างที่เดินออกไปปากซอย คนในซอยดูเหมือนตื่นตัว และเริ่มจับกลุ่มวิพากย์ ไม่แตกต่างอะไรจากคนไม่รู้ "เค้าว่ากันว่ามันยึดรถไฟกันเป็นตู้ๆมาเลย!!" เจ้าของร้านชำส่งเสียงดังเล่าให้ฟัง ต่อหน้าทีวี (ข่าวออกมาแบบนั้นเหรอ ยึดกันมาเป็นตู้ๆเนี่ยนะ / ผมคิด) "ก็มันมากันหน้าทำเนียบพรุ่งนี้ไง" ลูกค้าบางคนเริ่มตอบกลับ.. ก่อนหน้าวันนี้ ก่อนหน้าวันที่พันธมิตรจะส่งสัญญาณเดินไปหน้าทำเนียบในเวลาบ่ายโมงของวันศุกร์ที่ 20 มิถุนายน 2551 ผมไม่เห็นคนพวกนี้จะรู้สึกรู้สาอะไร หรือข่าวทีวีที่ออกมาน้อยก็น่าจะเป็นข้อมูลเพียงแหล่งเดียวของชุมชนเล็กๆที่ไม่ใช่คนพื้นที่เดิมๆได้รับรู้

ผมไม่รู้

คุณไม่รู้

ไม่มีใครรู้

ความจริงที่พูดไม่หมดซักคนเดียว

" เมื่อรักของฉันนั้นหมดอายุ แต่รักของเธอยังคอยเติมเต็ม "

...ฉันเป็นเหมือนแก้วพลาสติก บุบๆบี้ๆเยินเต็มที่ก็แค่รั่ว เป็นรูเล็กๆ  เธอก็เป็นน้ำหวานรสชาติเดิมๆที่ฉันชอบ คอยมาเติมไม่ให้พร่อง แต่ยิ่งเติม แก้วพลาสติกรั่วๆอย่างฉันก็ไม่มีวันที่จะเต็ม ยิ่งเธอเติมเร็ว เติมบ่อย แรงดันอากาศในภายในแก้วมันยิ่งเพิ่มมากขึ้น น้ำหวานรสชาติเดิมมันหวานบาดคอ บาดรูรั่วให้ขยาย รูใหญ่ขึ้น อากาศจากด้านบนก็กดน้ำหวานให้ไหลออกจากรูเร็วขึ้น ยิ่งไหลเร็วขึ้น รูก็ยิ่งฉีกเป็นทางกว้างขึ้น แล้วน้ำหวานก็ไหลออกจนเหลือแค่น้อยนิด

...ฉันไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

...ขยำฉันให้แตกทั้งใบและทิ้งเสียที!!!

มาอีกแล้วคับพี่น้อง Tagเฮฮาที่แพร่ระบาดในชุมชนออนไลน์ ออฟไลน์

Tag  T-shit!!! เอ๊ย T-shirt เสื้อตัวเก่ง ตัวเก๋า สบายเลย ง่ายมาก แต่ไปเสียเวลาค้นหารูป ไม่ค่อยได้ถ่ายตัวเองเท่าไหร่ แล้วก็ไม่ค่อยมีเสื้อสีอื่น ใส่มันอยู่ไม่กี่สี หลักๆก็ดำ มันทำให้ดูผอม เค้าว่างั้น เคยใส่เสื้อลายขวางใหญ่ๆ  ใส่ปุ๊ปควายแท้ๆ ท่าจะจริงที่เค้าบอกว่าคนอ้วนอย่าใส่ลายขวาง แต่คนมันไม่อยากตกรถไฟมันก็ต้องมีกันบ้าง 90%ของมนุษย์มักจะอุปทานหมู่ เสื้อผ้าหน้าผมเดี๋ยวนี้แยกกันไม่ออก "ต่างก็ต้องการเป็นตัวของตัวเองฮะ" 555 มาดูกัน  เดฟ (อายุ18เรียนไม่จบ เพราะพบรักแท้) ชอบแนวสตรีทฮะ / ออย (เมียไอ้เดฟ แก่กว่านิดหน่อยแต่รวย) ชอบมิกแอนด์แมทค่ะ รกๆหน่อย ออยชอบ / จุ๋ม (19สาวบ้านๆ) ชอบเดินวังหลังคะ เน้นถูกและเดิ๊นต้องเดินวังหลัง / ใครดีอีกสักคน เอก (22ขับวินบางโพ) สีเจ็บๆฮะ ยีนส์ขาดๆ เข่าวิ่นๆหน่อย แผลยิ่งเยอะ ยิ่งมากประสบการณ์ 555

แหม ทำเป็นไปแซวเค้า!!

++มีมานำเสนอ2ตัว++

ตัวแรก เสื้อที่ใส่ก็จะมีแต่ดำๆด่างๆ  เสื้อคนอ้วนมันก็จะไซส์ควายๆ ควายฝรั่งซะด้วย หาไซส์ควายไทยไม่ค่อยมี ใส่ลำตัวได้ ชายเสื้อลงมาถึงน้องนู๋ แขนเสื้อลงมาข้อศอกซะงั้น ม่ายอาววว ไม่ใช่เด็กฮิพฮอพ โย่วๆๆ อยู่ๆก็ไปเดินเล่นย่านสามเสนก่อนถึงบางลำพู รู้จักร้าน BANGKOKER มั๊ยเอ่ย มีหลายแบบมากเท่ห์ๆเยอะ แล้วมีไซส์ควายไทย 555 เลยซื้อมาใส่สองตัว (ตัวละ300มั้งจำไม่ได้) สีน้ำตาลสกรีนทอง สีดำสกรีนดำ ตัวที่ใส่บ่อยๆก็ไอ้ดำในดำนี่แระ มองไม่ค่อยออกดี ชอบๆ ถ่ายที่ห้องน้ำ ร้านliberry พระราม9

ตัวที่สอง เป็นเสื้อที่เห็นแล้วอยากได้ ซื้อมาใส่ไม่ได้ก็ระเบิดมันไปเรื่อยๆ พอมันอ้วนตามกู-กูก็ใส่ได้เอง555 แพงๆทั้งนั้นแระเสื้อผม 200ได้มั้ง แผงๆแถวกม.8 เสื้อมือ8ได้แระมั้ง สมัยทำงานย่านนั้น วันไหนชิ่งเร็วก็ชอบเดินเล่นแผงลอยคนใต้ๆหน่อย เข็มขัด แหวนร๊อคๆ หนังๆ หมุดๆ ประมาณนั้น เห็นไอ้เสื้อลายกระดูก จี๊ดเลย คิดถึงสมัยเรียนอนาโตมี่ ดรออิ้งไปดิ กระดูกตรงนั้น ตรงนี้ สุดท้ายจำได้แค่ เอ็นท่อนโบน 555 ตัวนี้ใส่แล้วดูผอมกว่าปกติ ผอมมาก ผอมจนเห็นกระดูกอ้วนๆ 555 ถ่ายที่ห้องน้ำ เซ็นทรัลเวิลด์  

**ไม่แทคต่ออะ คาดว่าเดี๋ยวคนอ่านคงโดนกันเอง 555

สวัสดี

***เปิดฝา น้ำเดือดๆ กำผักบุ้งแล้วกระชากให้ขาดเป็นสองท่อน ใส่ในน้ำเดือด ผักกาดขาว คื่นไช่ ต้นหอมญี่ปุ่นต้นอวบๆ  ใส่เห็ดฟาง เห็ดหอม วุ้นเส้น เต้าหู้ ข้าวโพด ใส่ลูกชิ้น หัวปลา หมูทรงเครื่อง สาหร่ายทรงเครื่อง ตีไข่ไก้2ฟองในถ้วย ควับๆๆๆ ค่อยๆโรยไปบนผักที่อยู่ด้านบน ปิดฝา ส่วน ตับหมู เนื้อวัว กุ้งสด เห็ดเข็มทอง แยกไว้ จะกินค่อยๆหย่อนในกะชอน ไม่งั้นกุ้งมันจะว่ายน้ำเดือดหายไปในบัดดล ใส่ พริกขี้หนูซอย กระเทียมลงในน้ำจิ้ม คนๆดูดๆ ฮาๆๆ

น้องฮะ เปิดฝาให้หน่อย ควันพุ่งตัวขึ้นมาแล้วกลายเป็นไอน้ำร้อนๆปะทะแอร์เย็นๆ เกิดเป็นมวลอากาศ ค่อยๆเป่าไปทางหน้าคนตรงข้าม ผสมน้ำลายด้วยนิดหน่อยจะดีมาก มันไม่รู้หรอกตอนนี้

หย่อนกุ้ง ตับหมูลงกะชอน ลวกๆ เอ้าตักใส่ถ้วย ตักใส่ปาก เอ้าๆๆแดกๆๆ 

อ้ำ...

แม่งร้อนเหี๊ยๆ...

TAG เรื่องสนุกในชุมชนออนไลน์ จริงหรือ? เคยอ่านผ่านตาจากไหนมิทราบได้เพราะไม่ค่อยให้ความสนใจว่ามันคืออะไร สำคัญตรงไหน อ่านมาว่ามาจากมิสเตอร์ฝรั่งคนนึงเค้านึกสนุกขึ้นมาเลยเริ่มทำแทคมาให้ชาวบ้านเพื่อนฝูงเค้าเล่น จริงเท็จประการไดอัตมาก็มิรู้เหมือนกัน

จาก ท่านพระครูทำมาโฉด...

เสนอตอน

TAG เรื่องเพลงประกอบภาพยนตร์ที่โปรดปราน

งงไปเลย ใช้มัลติพายมาไม่เคยรู้ว่าจะมีมาทงมาแทคไรกะเค้า เอาซะหน่อย เดี๋ยวจะตกขบวน 555

 ***เอาละซี ดูหนังมาบานตะเกียงจะรู้มั๊ยว่าชอบจริงๆ ปลื้มจริงๆ จากเรื่องไหน เอาเป็นว่าแล้วแต่ว่าช่วงนั้นเกิดอยากดูเรื่องไรก็ชอบเรื่องนั้นแหละหนา บ้าเอเลี่ยนก็ชอบเพลงเอเลี่ยน บ้าฉลามก็บ้าเพลงฉลาม ชอบไซโค ชอบซาวติดๆๆๆ ไปดู ONCE ก็หาโหลดมาฟัง แต่เบื่อหนังฝรั่ง เพราะคงจะมีกันเยอะ เลยคิดไปถึงหนังไทยชาตินิยม ของท่านมุ๊ยโน้น น้องเมียก็ดี เสียดายก็ดี แต่ไม่เอาดีกว่า เอาสุดยอดนิยายในดวงใจดีกว่า " พันธุ์หมาบ้า " เจ๋งโคตรๆ อ่านจบกล๊วยมาเป็นไร่ๆเลย จำได้ว่าอ่านตอนปวช.ปี1เทอม2 หนังเข้าด้วยตอนนั้น พี่ออฟพี่หนุ่ย สุดๆละ แต่ไม่ได้ดู!!!! ทำไงละทีนี้ เพื่อนไปดูกันมา (สมัยนั้นเข้าโรงหนังยังไม่เป็นเลย) มาล้อมวงเล่นกีตาร์กัน โห พี่เป้สีน้ำ ตอนนั้นแกป๊อปมากในหมู่เด็กอาร์ต แกร้องเพลง " เจ็บเพื่อเข้าใจ " น้าทิวาแต่ง โหยยย แทบจะรวมสุดยอดเหล่าเทพทั้งนั้น จากเรื่องนี้เลยทำให้รู้จักน้าชาติ กอบจิตติ อย่างจริงๆจังๆ สุดท้ายก็เพิ่งได้ดูเป็นวีซีดีผีเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง มีแผ่นผีแสดงว่าเคยมีแผ่นแท้ แต่ขี้เกียจหาแหละ รอที่พี่เอ็มสร้างดีกว่า

รายละเอียดเพิ่มเติมตามลิงค์ได้เลยครับ

พันธุ์หมาบ้า 2533 ผู้กำกับ สหรัฐ วิไลเนตร

 20 ปี แห่งมิตรภาพ รวมพล ( คน )"พันธุ์หมาบ้า" ตัวจริงเสียงจริงของน้าๆ

เจ็บเพื่อ เข้าใจ

วันที่โลกแสนหวาน รักถักทอสานใย

ฝันไปไกลถึงขอบฟ้า สบตากับดวงตะวัน

ทางยาวไกลสักเพียงใด ใจไม่เคยคิดหวั่น

โลกนี้ไม่มีใครทั้งนั้น  มีเพียงฝันของสองคน

แต่ชีวิตไม่ใช่ฝัน ยังมีวันผันแปร

คนหนึ่งอาจจะพ่ายแพ้ อีกคนก็แค่จากไป

รักที่เคยรื่นรมย์ รักอาจทุกข์ขมได้

โลกที่คิดไม่เคยมีใคร ก็ไม่มีใคร จริงๆ

ไม่Tagใครต่อเพราะไม่ได้มีฮีโร่เป็นฝรั่ง แต่ชอบจม.ลูกโซ่ของพระครูทำมาโฉดมากกว่า ใครเผลอไผลเข้ามาอ่านก็รับช่วงกันไป แล้วแต่ความมีปัญญาของผู้นั้นแล้วกันหนา 555 ***หากมิทำมิปฏิบัติตาม ก็เท่ากับไม่ได้ใช้ปัญญา ไม่ได้ฝึกปัญญา มีสมองไว้คั่นหู มีประสปการ์ณการดูหนังน้อยนิด เอามาอวดอ้างว่าชอบเรื่องนั้นเล่าเรื่องนี้คงไม่เหมาะ และอย่ามาฝอยให้ได้ยิน จะตามไปกระหน่ำเหยียดหยาม ซ้ำเติม หึหึหึ นี่แหละหนาคนปัญญาเขลา สาธุ***

12ชม.แห่งความสุข อิ่มเอม ผมพักครึ่งแรกในตอน6โมงเช้า!!

ผมเริ่มต้นความสุข สนุก ในเวลาตี1 และพักความสุขไว้ในตอน6โมงเช้า ผ่านไป14ตอน ร่างกายเริ่มมึนๆ ไม่ง่วงนะ มันเลยอาการง่วง พร้อมที่จะน๊อคอย่างเดียว รอแค่ปิดเครื่อง รอshutdown ทันทีที่ผมดึงปลั๊กไฟออก ร่างกายผมก็ค่อยๆพาวิญญาณปีนขึ้นเตียง

ผมตื่นมาตอน9โมงด้วยเสียงโทรศัพท์ เสียงปลายสายงอนๆว่าจะหลับต่อใช่มั๊ย แล้วผมก็ตื่นมาอีกทีตอนเที่ยง อาบน้ำ กินข้าว แล้วก็ซ้ำตอนที่14เพื่อย้อนดูความสุขก้อนนั้นอีกครั้ง แล้วก็ร่ายยาวมาถึง26ตอนในเวลา1ทุ่ม อาบน้ำ กินข้าว เอาไงต่อดีกับชีวิต ถ้าไม่เริ่มทำอะไร เวลามันก็ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ ตัวละครหลักพูดไว้อย่างนั้น

การ์ตูนบ้าไรว่ะ สนุก อิ่ม เพลงเพราะ ออกมานานแล้วแต่เพิ่งได้พาชีวิตไปเจอเข้า สุดยอด!!นี่แหละหนาพลังสร้างสรรค์ของมนุษย์ ขอบใจมาก BECK

Mission Winner The Meduim behind 

Behind the Scenes Q&A with 7SAMURAI

Say hello to Nirun Puedchana (7SAMURAI), winner of ‘The Medium Behind’ mission, and also a graphic designer/Lomographer based in Bangkok, Thailand.

**~~~~~~~~~~~~~~~~~~~**

1 What’s the story behind your winning entry?

The true story of Seagull (I’m so hungry and tried too hard to grill that seagull!).

2 What kind of bird is it, anyway?

Seagull, of course. That scene is like I’m in “The Birds” movie by Alfred Hitchcock.

3 I visited your site and saw a lot of Lomographs! How long have you been into Lomography and how did you discover it?

I started Lomo since 11/2003 (5 yrs in total) after reading “A Day” magazine.

4 What’s your favorite film + camera combo?

LC-A/Fuji Superia 100.

5 Any photographers/Lomographers that you’d like to collaborate with?

Chamni Thipmanee (Thai photographer). He’s my most favourite!!!!!!!!!!

6 What inspired you recently?

Love.

7 Any frustrating Lomography moment?

It’s when I’m not fast enough to capture the hope-to-be-best shots!

8 Besides taking photos, what keeps you busy?

Raising my grandchild (younger sister’s daughter) hahaha!!

9 Recommend something good.

My music video for lovers (http://www.youtube.com/watch?v=eSCOHglWyIY)

10 Last words to the Lomo community?

Nothing to say. You’re already twice as cool!

P.S. thanks kemumaki for translation

lomo blog>>

** พอได้รางวัล Mission winner ทางเวป Lomography เค้าก็จะมีคำถามขำๆส่งมาเพื่อไปอัพบล๊อกของเวปเค้า ก็อ่านได้ แปลได้บ้าง ตอบได้บ้างแต่จะรู้เรื่องอยู่คนเดียว 555 ก็เลยฝาก บาส (kemumaki) แปลให้หน่อย ไม่เช่นนั้นแล้วจะได้อายกันแน่นอน 

*** ดูเหมือนกระแดะไปนิ๊ดที่เอามาอัพต่อในนี้ แต่ผมก็อัพมันทุกบล๊อกที่มีนั่นแระ 555 เอิ๊กๆ

**** น้าขำนิกำลังพูดว่า โลโมอีกแหละไอ้นี่ 555 (จริงๆ)

jump again

เมื่อคืนฝันว่ากินเนื้อคน ปิ้งๆกินเลย อยู่กะใครก็ไม่รู้เป็นกลุ่มๆ ขาเป็นขา แขนเป็นแขนเลย ปิ้งๆปากกัด โคตรน่ากัว ถึงภาพจะแหวะๆแต่โคตรอร่อย ;P

...ปลายปี2006 เดือนธันวาคม กลุ่มเรา analogmemory ได้มีโอกาสแสดงงานกันอีกครั้งนึง Differ~Range  Lomography Exhibition by analogmemory at The Style By Toyota

เราคิดรูปแบบของงานอย่างคร่าวๆเสร็จและก็เริ่มมองหาประธานมาเปิดงาน มีรายนามผู้ใหญ่เพียงไม่กี่ท่านที่เราเห็นว่าท่านคงจะไม่ปฏิเสธในการรับเชิญมาเป็นประธานเปิดงาน แล้วเราก็ได้ติดต่อผู้ช่วยของท่าน อ.สุรัตน์ โอสถานุเคราะห์ แล้วก็ได้คำตอบตกลงว่าจะมาเปิดงานให้ กลุ่มพวกเรารู้สึกดีใจกันมาก เพราะท่านเป็น ประธานสมาคมถ่ายภาพแห่งประเทศไทยในพระราชูปถัมภ์  และผลงานของท่านก็เป็นที่ยอมรับในสากลด้วย เรายิ่งตื่นเต้นกันไปใหญ่ ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจดี แล้วก็ได้ฝากข้อคิด ข้อแนะนำไว้ให้เราในวันนั้น วันนี้ตกใจมากเมื่อเห็นข่าวตามเวปถ่ายภาพ แต่ยังไม่แน่ใจ จนในที่สุดได้ดูข่าวจากช่อง3

จะมีพิธีรดน้ำศพ ในวันพรุ่งนี้ (9 พ.ค.) เวลา 16.00 น. ณ วัดธาตุทอง ศาลาเจ้าจอม และสวดอภิธรรมศพ วันที่ 9-15 พ.ค.เวลา 19.00 น. ตามข่าวบอก

ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวและวงการถ่ายภาพบ้านเราด้วยครับ

ผลงานของท่านครับ http://www.suratosathanugrah.com/main/main.html

บทความต่างๆ http://www.manager.co.th/MetroLife/ViewNews.aspx?NewsID=4513636726736

คลิปรายการ http://www.bangkokbiznews.com/2008/03/15/WW77_7725_vdo.php?vdoid=239186

ข่าว http://www.manager.co.th/MetroLife/ViewNews.aspx?NewsID=9510000053925

http://www.oknation.net/blog/radio/2008/05/08/entry-2

(ข้อความที่อยู่ในเวปบล๊อกโลโม่555 ขอใช้พื้นที่ตรงนี้อีกจึ๋งนึงนะ)

Mission Winner !!!

I Don't belive!!!

โอ๊วววววววววว โคตรดีใจเลย
น้ำตาจะไหล เป็นไปได้ยังไง
หรือว่ามันถูกที่ถูกเวลาจริงๆ
หารูปนี้เจอมาส่งก็เก่งละไปอยู่อัลบั้มไหนก็ไม่รู้ 555
พอได้รางวัลมันก็พาลให้นึกไปถึงตอนที่ถ่ายแหะ

ไปถ่ายกับเพื่อนเก่าๆที่บางปู ใช้แอวกะ135Mใส่แฟลชสีก็ว่าขำแล้วนะ โคตรขำเลย ใครๆก็นึกว่ามาทำสีในโฟโต้ชอป 555 (แล้วผมเพิ่งขายภาพนกชุดนั้นไป3ใบดีใจสุดๆ) พอแอลฟิล์มหมดก็มาใช้โฮลก้าใส่แฟลชสี ถ่ายจบปั่นซะแสงรั่วเหลือแค่เนี๊ยโมโหตัวเองมั่กๆในตอนนั้น
พอมีมิชชั่น the medium behind ก็หน้าด้านส่งไป
ดีใจคับ
4-5 ปีมานี้ ใครจะด่าว่าโลโมยังไงก็ช่าง (ซึ่งออกตัวไปเยอะเหมือนกัน555 ไม่สิ โคตรเยอะ555)
ทางของเรา สนุกของเรา (หึหึหึ 555)
ไม่ถึงกับล่ารางวัลแต่ก็ร่วมสนุก ร่วมลุ้นอยู่เสมอ
ค่อยๆสะสมมาเรื่อยๆ จนในที่สุด
ก็มาได้ดีใจสุดๆในปีที่ผมรู้สึกแย่สุดๆ

Thank you LOMOGRAPHY

http://beta.lomography.com/magazine/blog/2008/05/05/mission-winner--next-mission

ปล.ใส่ชื่อผมผิดด้วย (เอ๊ะหรือไม่ใช่กูวะ 555)แล้วย้ายระบบเป็นเบต้าอีก ใช้ไม่เป็นเลยกู รางวัลเป็นฟิล์ม555สงสัยประมาณว่าให้เพราะถ่ายมารั่วมาก เอาไปเลย จัดไปๆๆ ไปถ่ายมาใหม่ซะ ถ่ายให้บ้าไปเลย555

" Camera : D.I.Y. Pinhole 6x6 format // Film : Kodak EPY100(expired) X-process "

วันกล้องรูเข็มโลก!! ในตอนที่เริ่มโลโมใหม่ๆก็ได้ทำความรู้จักกับเวปพินโฮลด้วย แต่ภาษาเป็นอุปสรรคมาก ก็อ่านมาเรื่อยๆ เวปเค้าก็มีวิธีการทำ วิธีคิดคำนวนรู คำนวนเวลาในการถ่ายที่เหมาะสม แล้วก็มีรูปที่น่าตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง มันทำได้ขนาดนี้เชียวหรือ โอว์คุณพระ!! เพิ่งมาตั้งใจทำส่งเอาปีนี้แระ กล้องทำง่าย ทำง่ายมาก ง่ายซะขนาดที่ว่างานแฟตปีก่อนโน๊น กลุ่มอนาล่อกฯ เราทำขายกันทีเดียวเชียว บรรยากาศเวลาขายยังจำได้ดี หน้าด้านหน้าทน ตื้อ ขายจนหมด 555 แต่ตอนนั้นทำกล้องใช้ฟิล์ม35มม. ตอนทำก็สนุกสนาน ด่า อำ ซ้ำเติม ออกแบบแพ๊กเกจไว้หลอกตาลูกค้า มีรูปตัวอย่างจากการทดลองถ่าย มีแมนนวล โอว์ สุดยอดด จะเก็บไว้เป็นที่ระลึกก้อด กัวขาดทุนเลยตื้อขายจนหมด จำครอบครัวนึงได้ มากันพ่อแม่ลูกเลย ใส่เสื้อมาน่ารักโค๊ต เสื้อเป็นสกรีน พ่อ แม่ ลูก(เอาขี่คอมา) แกก็งงๆไอ้พวกนี่แบกถาดไรมาขายวะ 555 ไม่รู้เค้าเอาไปใช้กันมั่งรึป่าว อยากดูรูปๆ

กติกาคร่าวๆก็ให้ถ่ายกันวันที่27เมษายน ปรากฏว่าถ่ายมาเว่อร์จนแสกนไม่ได้ โหหหห เสียเซ๊ววไปเลย เดินถ่ายสวนจตุจักรโคตรเหนื่อย เซงไปเลยยย เลยโกงเอานิดนึง27บ้านเราบ้านเค้าเพิ่งจะ26 เอาวะซ่อมๆๆ ถ่าย28ซะเลยเวลามันเหลื่อมๆกันนิ ถ้าใช้โพลารอยด์ตอนแรกก็จบแล้ว แต่เสียดายฟิล์มแพง กัวถ่ายไม่หมด ใส่คากล้องไว้พาลน้ำยามันจะแห้งได้ ก็โลกร้อน ก็บ้านมันร้อน เวลาถ่ายก็เดาเวลาเอาเหมือนเดิม ม้วนนี้ใช้ฟิล์มหมดอายุอีก กิกให้มา หมดปีไหนไม่รู้ เวลาก็5-10วินาที รูปนี้ถ่ายในร้านมิสเตอร์โดนัทป่ะ มั้ง จำชื่อไม่ได้จำสลับกะดังกิ๊นโดนัทตลอด 55 รูปนัวร์ๆ รูมันคงใหญ่ไป ไม่คมแต่ก็รอดมาได้

ไอ้กล้องตัวนี้ก็คงจะทำแล้วใช้ครั้งนี้ละมั๊ง สเปคไม่รู้ คร่าวๆระยะห่างจากระนาบฟิล์ม3เซนต์กะเอา อยากได้ไวด์ๆมีรั่วๆด้วย งงไปเลยไม่รู้รั่วตรงไหน รูปนี้ดูได้สุดละเลยส่งไป 555 ปรับเลเวลนิดหน่อย ติดวิกเนตยังกะโฮลก้า

ปล.ใครถ่ายแล้วยังไม่ได้ส่งก็มีเวลาส่งอีกนะคับ ถึง31พค.เลย ไทยแลนด์2คนแระคับ

รูปของบาสใช้โพลารอยด์ถ่าย ป๋ามั่กๆ http://www.pinholeday.org/gallery/2008/index.php?id=768&Country=Thailand 

รูปผม http://www.pinholeday.org/gallery/2008/index.php?id=1318&Country=Thailand

ปล. เพิ่มรูปกล้องทำเองขำๆให้ดูคับ ใช้แผ่นพลาสวูด เป็นแผ่นอะคีลิก+พลาสติกทำให้ตัดง่ายกว่า วัดขนาดคร่าวๆแล้วก็ประกอบด้วยกาวร้อน เทปผ้าสีดำ ผ้าสักหลาด ตัวหมุนขึ้นฟิล์มแกะมาจากกล้องอักฟ่าคลิ๊กที่มันเจ๊งเลยถอดมาใส่ไว้หมุนขึ้นฟิล์ม ฝาหลังเจาะช่องไว้ดูนัมเบอร์แปะด้วยกระดาษแก้วสีแดง ตัวเพลทที่เจาะรูเอามาจากกลักฟิล์มโพลารอยด์ที่เป็นแผ่นสังกะสี เจาะรูไม่ได้มาตรฐานหรอก กะๆเอา ด้านในกล้องก้แปะเทปผ้าสีดำ สติ๊กเกอร์ดำด้านกันแสงรั่ว // จริงๆมีโพลารอยด์อีกตัวที่ทำไว้ ที่ถ่ายงานบาปรักนั่นละก็แงะแบ๊คมาจากโพลารอยด์420เอามาตัดๆยำๆ สนุกดีนะ ลองทำกันดูคับ 

ส้นตีนเอ๊ยย!! ซักผ้าทั้งทีแดดดีๆยังงี้ดิวะ ผ้างี้โดนแดดเผาซะหอมเชียว มะม่วงก็สุกคาต้นกระรอกก็แทะ ต่อแตนก็มารุม น้ำหลังบ้านก็ยังนองๆ กบเขียด คางคก มาออกลูกเต็มไปหมด อาหารอุดมอย่างนี้ งูแม่งจะมามั๊ยละเนี่ย เสียวอีกแล้ว เอาน่า มาก็คงเห็นละ เคยโดนงูกัดไปที งูเขียวตัวเล้กๆ เล่นซะแผลบวม สงสัยจะลิ้นดำไม่ตายแฮะ ไร้สาระไปเรื่อย...กู

ไม่มีไรแค่มาบ่นๆเรื่องส้นตีนๆแค่นั้นแระ ไปนอนดูเป็นชู้กะผีดีกว่า น่ากัวสัดๆ

ใครทิ้ง ไม่มี๊ ไม่มี เค้าฝากวางไว้ เดี๋ยวเค้ามาเอาคืน เสียงคนแถวๆนั้นร้องบอกตอนบ่ายแก่ๆกลางเดือนมีนา ผมไปธุระแถวสุขุมวิท40กว่าๆ เดินลงมาจากบีทีเอส เดินผ่านไอ้กองของนี้พอดี สายตาเหลือบไปมองป้ายกทม. แหมป้ายนี้ช่างศักดิ์สิทธิจริงๆ ขาดก็แต่ถังขยะเท่านั้น แต่เดินมาทั้งเส้นแม่งหาถังขยะไม่เจอสักใบ จะกลัวเหี๊ยไรนักหนากับไอ้มือระเบิดห่าเหวที่มึงอุปโลกกันขึ้นมาเองเนี่ย..หรือจับตัดตอนแล้วมันไม่มีพวงขยันไปทำพันธุ์กันหมดแล้ววะ

เคยเดินจากราชเทวีมายันมาบุญครอง หาที่ทิ้งไม้เสียบหมูปิ้ง3ไม้ไม่เจอเลย ต้องข้ามสะพานลอยมาทิ้งบนทางเข้าโตคิว!! สงสัยเป็นมาตรการลดขยะช่วยโลกร้อนของกทม.

ถังขยะละหาไม่เจอ เจอแต่ป้ายห้ามทิ้ง!!

เดี๋ยวนี้พื้นที่ของวัยรุ่นเยอะมาก เยอะซะจนคนแก่ๆอย่างผมกลายเป็นคนแก่ขี้อิจฉาไปเลย ประกวด /อบรม/ เวิกช่อป โน่นนี่นั่น อายุ18-25ปี โอ้ว จำกัดอายุแบบนี้แล้วแก่แนวแบบผมจะเอาตัวเองไปอยู่ในกลุ่มไหนละคับ เซงเฟ้ยยย สมัยก่อนจะแก่นี่มีไรมั่งวะช่วงนั้น ดนตรีก็โค๊กมิวสิคอวอร์ด โคตรเก่า แค่นั้นแระ จบก็ทำงานแล้ว กิจกรรมไรจะมาทำได้เล๊า อย่ามาบอกว่าให้ค้นหาตัวเองเลย แนะแนวยังไม่มีเล๊ย จ่ายเงินเรียน เอ๊ะหรือว่าผมมันเดินตามทางที่เค้าถางไว้ให้วะ ไม่นะไม่ๆๆ

หรือช่วงสนุกกับชีวิตแม่งจบไปแล้ว ไม่ม้างก็ยังขำได้อยู่นี่หว่า แต่ก็ขำแบบไม่มีสาระอะไร นอกจากสาระเลว หรือว่าจะสนุกเกินไป สนุกกันไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็พัก อยากหาความลำบากใส่ตัวก็หางานทำลำบากหนักเข้าไปอีกก็ตอนหางานไม่ได้ อยากมีปัญหาทางใจก็จีบหญิงไปเรื่อยเปื่อย

แล้วจริงๆมีความเชื่ออะไรบ้างหรือเปล่า เปล่าเลย อ่านน้อย ดูน้อย ทำน้อย อินสปายต่างๆน้อยมากๆ แต่จะไปติดใจกับคำบางคำ ประโยคบางประโยคเล้กๆ ยิบหย่อย วันนี้ได้เข้าห้องสมุด แบกหนังสือแอดฯกราฟฟิกเก่าๆมาดู เหม็นกลิ่นหนังสือมากๆ ชอบงานเก่าๆ แอดฯเก่าๆ คิดตามได้ทัน เข้าใจงาน แต่จะหลับ!!! แอร์เย็นๆ ไปแหวกหาหนังสือที่มีสาวๆซะหน่อยก็ไม่มี หวังจะมาปลุกให้ตื่น เซง

เคยมีความสุขสุดๆแล้วอยากตายไปเลยมั๊ย 555 โคตรอยากเลย ไม่ใช่สุขจากเซ็กนะ อันนั้นใครก็ทำได้ Happy in your hand 555 หมายถึงไปทำไรดีๆ แล้วแบบ ยิ้มในใจนะ ทำประโยชน์ให้คนอื่นเค้านะ โคตรสุขเลย

ปล.ภาพจากตอนไปทำสนามตะกร้อให้เด็กๆ

ผมค่อยๆหย่อนตัวลงที่นั่งA14 จมอยู่กับเก้าอี้ได้ไม่นาน ตัวรำคาญก็มานั่งกันเป็นคู่ที่B14-15 อี๋ๆอ๋อๆ ส่งเสียง, ยกตีนกวนๆออกมาทางเดินข้างๆ เหมือนว่าแม่งดูอยู่บ้าน / ผมเรื่องมากไปเอง?

นานเท่าไหร่แล้วที่ผมเลี่ยงที่จะไม่ดูเรื่องนี้ เฝ้ารอเมื่อไหร่จะออกซะที ไปอ่านผ่านตาจากที่ไหนซะทีว่าภาคแรกดีกว่า ผมเฉยๆกับความชอบของเค้า เพราะความชอบของเราไม่เท่ากัน ภาคจบของความสุขอันงดงามเป็นไปอย่างที่ผมรับและสัมผัสด้วย จมูก ปาก ตา หู ลิ้น และหัวใจ ความอิ่มเอม ปริ่มๆ น้ำตาคลอ สารเคมีบางอย่างวิ่งวนอยู่ในแกนสมอง พอมันล้น ผมต้องคอยอ้าปาก ไม่งั้นการดูหนัง การสัมผัสกับงานวรรณกรรมอันงดงามแบบนี้จะไม่ต่อเนื่อง ผมค่อยๆปาดน้ำตาออกอยู่บ่อยๆ เสียงหัวเราะเล็กๆเบาๆมาจากใครสักคน แน่ใจได้ว่าเป็นผู้หญิง

ผมจมอยู่ที่ตรงนั้น ผมนึกถึงอะไรหลายๆอย่าง อย่างที่พ่อนักประพันธ์บอกบางสิ่งเงินก็ซื้อไม่ได้ เน่าจริงๆ ในความเน่า เราเอาส้นตีนไปเหยียบย้ำความอ่อนไหวของใครอีกคนอย่างเย้ยหยัน ความกล้าหาญที่เอามาใช้แบบไม่ถูกที่

ผมยิ้มรับในสิ่งดีๆ มันงดงามและดีจริงๆ

อะไรนะเหรอ ไม่รู้เหมือนกัน เพื่ออะไรก็ไม่รู้ เหมือนอยู่ๆก็เจอโน๊ตตัวหยุด หยุดแค่ห้องเดียวหรือว่าหยุดตลอดไม่รู้ ผมค้างความรู้สึกไว้ยังงั้น  // ยืนอ่านหนังสือในบีทูเอสนานมาและ เจอคนๆนึงโคตรเท่ห์  ดูหนังสือออกแบบอยู่ มีความรู้สึกว่ามันช่างเป็นภาพที่น่าสนใจจริงๆ ไม่ได้ถ่ายรูปไว้หรอก ขี้เกียจ ตัวขี้เกียจตัวเบ่อเร่อ หน้าตาคล้ายๆคนคุ้นเคย บางที่ก็อ้างว่าอยากใช้สมองจดจำมากกว่า จริงๆตัวขี้เกียจมันสั่งให้สมองหยุดการกระทำที่จะทำดังต่อไปนี้

ตา > มองเห็นบางอย่างสะท้อนไปที่ประสาทรับรู้ สมองสั่งงานอัตโนมัติ สั่งมือให้หยิบกล้องออกมาเตรียม สมองสั่งนิ้วให้กดเมื่อเลนส์รับภาพที่ถูกใจ

วันนึงเปิดหน้าต่างออกมาเจอกลุ่มควันดำลอยสูง เดินถือกล้องออกมาถ่ายๆๆ นานมาแระ เดี๋ยวนี้ตัวขี้เกียจพอกพูนสะสมพลังตัวใหญ่มาก หน้าตาคล้ายๆแบบนี้

ปีก่อนโน้น ปายปาย(ไปปาย)พูดแบบตอนเมา สมัยที่ทำงานอยู่พักร้อนไม่มี ลาป่วยลำบาก ลากิจก็ยาก เลยบอกพ่อเพื่อนตาย!! เค้าก็คงรู้ละ 555 ไปกะเพื่อนๆ สนุกสนานเฮฮา ระทึกขวัญ โดนโกง สารพัด เด็กเทพฯอย่างพวกเราก็หน้าซื่อตามน้ำไป